Na granicy zaufania. Blackleigh. Tom 1

Nie mogę uwierzyć, że udało mi się przeczytać cudowną książkę autorstwa Natalii Gaweł pod tytułem „Na granicy zaufania. Blackleigh”. Główną bohaterką powieści jest Aurelia. Kim jest dla niej Oliver i gdzie ta dwójka się spotka? Dlaczego Ari zatrudniła swoją przyjaciółkę na stanowisko asystentki? Do czego posunie się Oliver, by zrealizować swój plan? Co zrobi dziewczyna, gdy dowie się o zdradzie? Z jakiego powodu Aurelia wyjeżdża do Blackleigh? Czy Nathan rozpozna w niej dawną koleżankę sprzed lat? Dlaczego Zofia, przyjaciółka babci Ari, każe Nathanowi jej pilnować? Czy remont domu Rozalii przebiegnie zgodnie z planem? Jak pojawienie się Deana zmieni relacje między Nathanem a Aurelią i czy mężczyzna będzie zazdrosny o Ari? Czy kobieta wybaczy przyjaciółce? Co burmistrz Blackleigh stara się ukryć przed mieszkańcami? Co się stało z Zofią, że trafiła do szpitala, i kto się nią zajmie? Czy Nathan w końcu zrozumie, co naprawdę czuje do Ari, i czy Aurelia da się przekonać, że mężczyzna jej nie skrzywdzi? Czy główna bohaterka zostanie w Blackleigh, czy wróci do Phymoon? Zostawi Nathana w nieświadomości uczuć, którymi go darzy, czy jednak z nim zostanie w Blackleigh?
Pragnę gorąco podziękować Natalii Gaweł za zaufanie i możliwość zapoznania się z jej powieścią. Historię czytało mi się błyskawicznie, a co najważniejsze – ogromnie mi się spodobała. Aż trudno mi uwierzyć, że to już koniec. Chciałabym zatopić się w tej fabule na znacznie dłużej. Mam nadzieję, że będę miała okazję przeczytać kolejną część „Na granicy zaufania”, bo jestem szalenie ciekawa, jak potoczą się dalsze losy Aurelii, Nathana, Deana i Liliany. Z całego serca polecam tę lekturę każdemu – naprawdę warto po nią sięgnąć. Macie na to moje solenne słowo!

"Weszliśmy do jej domu i od razu uderzył mnie zapach pieczonego chleba" - N. Gaweł, "Na granicy zaufania, część 1"

Aurelia pracuje w HeadHunters, opowiada nam co nieco o pracy w tej firmie, a zarazem to jak została menadżerką zespołu. Obecnie znajduje się na gali w obdzierających szpilkach opijajaca awans. Liliana, która też jest na tej gali jest jej asystentką. Prywatnie jej przyjaciółką i współlokatorką. Na tej gali spotyka Olivera Johnsona pracownika firmy Lex Legalis. Od słowa do słowa i...rozpoczynają randkowanie. Wszystko cudownie się układa między nimi, co może się zepsuć? Jednak się psuje i to dosyć szybko. Wszystko co było między nimi lgnie w gruzach. Aurelia w tym czasie skupiła się na pracy w każdym słowa tego znaczeniu. Kiedy główna bohaterka dochodzi do siebie po burzliwym rozstaniu w jeden z rozmów zostaje wspomniany chłopak z jej przeszłości. Nathan. To jemu wyznała miłość jako nastolatka. A teraz nie chciała go spotkać. Jednak ciekawość daje górę i spotykają się, ale on jej nie rozpoznał. Ona zdecydowanie tak.

Jednak w tej książce mamy też drugą wersję widzenia. Tak, to Nathan. Ten sam, którego chciała unikać Aurelia. Opowiada nam swoją historię, która jest ciekawa patrząc na to z obu perspektyw. Lubię takie zabiegi, dzięki nim mogę dowiedzieć się zdecydowanie więcej niż z jednej narracji.

Nathan dawniej był całkiem inny niż dziś i byłby ostatnią osobą, która chciałaby pomoc Aurelii w czym kolwiek. Aurelia go nie poznawała, ale starała się z nim porozmawiać. Teraz jest pierwszym, który chce jej pomóc. Czasem przecież ludzie się zmieniają. Ale czy można im zaufać?

Liliana była taką przemiłą postacią, która chce pomóc jak, tylko może i jest przy tym urocza.

Książka sama w sobie jest historią pisaną w prostym językiem z prostym przekazem. Czyta się to płynnie, lawirujemy między głównie: pracą, domem, sklepem Nathana. A także paroma innymi miejscami, które zostawię Wam do odkrycia. Jest to typowa historia miłosna, która ma motyw właśnie uczucia sprzed lat. Jednak to od autora zależy jak potoczy te historię. A ta? Sami zobaczcie jak skończył się pierwszy tom 😃

Jedyne moje zastrzeżenie to gonitwa polskich imion z amerykańskimi, a także nazwisk. Całkiem rozumiem, że Polak mógł wyjechać za granicę i tam zdobyć obywatelstwo i mieszkać na stałe, ale dla mnie było lekko utrudniające czytanie jednolitego tekstu. To chyba jedyne do czego mogę się "doczepić".