Mocarstwowe dążenia Zygmunta III w latach 1587-1618

Książka koncentruje się na analizie aspiracji Zygmunta III do zbudowania potężnego państwa obejmującego Rzeczpospolitą, Szwecję i Rosję w latach 1587-1618, ze szczególnym uwzględnieniem jego polityki względem Habsburgów austriackich. Struktura pracy jest problemowa, a zawartość podzielona jest na wstęp, cztery rozdziały, zakończenie oraz bibliografię, bazując na źródłach zarówno drukowanych, jak i archiwalnych.Pierwszy rozdział oferuje przegląd literatury polskiej i zagranicznej dotyczącej stosunków Rzeczypospolitej z Habsburgami, Szwecją i Rosją w owym okresie. W drugim rozdziale skupiono się na polityce Zygmunta III wobec Habsburgów analizowanej w kontekście jego ambitnych dążeń. Trzeci rozdział śledzi starania Zygmunta III o zdobycie i utrzymanie, a także ponowne odzyskanie po detronizacji w 1599 roku, szwedzkiego dziedzictwa. Czwarty rozdział omawia aspiracje Zygmunta III w stosunku do Rosji.Dyskusja zawarta w książce nie tylko przyczynia się do polskiej historiografii, lecz także odnosi się do szerszego kontekstu europejskiego, obejmującego narody takie jak Ukraina, Białoruś, Litwa, Łotwa, Estonia, Szwecja, Finlandia, Rosja, Austria i Niemcy. Autor polemizuje z istniejącymi, często stereotypowymi, opiniami o Zygmuncie III, które obejmują oskarżenia o chęć opuszczenia polskiego tronu czy zarzuty kupczenia koroną swoich przodków. Książka kwestionuje także poglądy, jakoby Zygmunt III był przede wszystkim Wazą, że przez fanatyzm religijny stracił dziedziczne królestwo, że wciągnął Rzeczpospolitą do wojny ze Szwecją poprzez inkorporację Estonii, oraz że jego najważniejszym celem była próba odzyskania królestwa dziedzicznego.