Stan książek
Nasze książki są dokładnie sprawdzone i jasno określamy stan każdej z nich.
Nowa
Książka nowa.
Używany - jak nowa
Niezauważalne lub prawie niezauważalne ślady używania. Książkę ciężko odróżnić od nowej pozycji.
Używany - dobry
Normalne ślady używania wynikające z kartkowania podczas czytania, brak większych uszkodzeń lub zagięć.
Używany - widoczne ślady użytkowania
zagięte rogi, przyniszczona okładka, książka posiada wszystkie strony.
Kwiaty mojego życia
Masz tę lub inne książki?
Sprzedaj je u nas
"Kwiaty mojego życia" to zbiór poezji autorstwa Marcina Perygi, który bez wahania odsłania ludzkie niedoskonałości, jednocześnie podkreślając siłę przemiany. Jego intensywna liryka pełni rolę rozrachunku, gdzie przeszłe traumy stają się podłożem do kształtowania lepszej przyszłości. Książka wpisuje się w konfesyjny i metapoetycki nurt współczesnej poezji, ukazując, jak sztuka może być skutecznym remedium na siły destrukcyjne. Głównym motywem jest metapoetyka, czyli refleksja nad aktem twórczym. Peryga zestawia pisanie z dawnymi uzależnieniami, stawiając kontrowersyjne pytanie: „Można ćpać pisanie?”. Lęk przed utratą „choroby” poetyckiej świadczy o terapeutycznej funkcji twórczości, która zastępuje szkodliwe substancje i nałogi. Natasza Bednarek w swojej recenzji zwraca uwagę na terapeutyczny aspekt pisania jako alternatywę dla destrukcyjnych działań.
Wybierz stan zużycia:
WIĘCEJ O SKALI
"Kwiaty mojego życia" to zbiór poezji autorstwa Marcina Perygi, który bez wahania odsłania ludzkie niedoskonałości, jednocześnie podkreślając siłę przemiany. Jego intensywna liryka pełni rolę rozrachunku, gdzie przeszłe traumy stają się podłożem do kształtowania lepszej przyszłości. Książka wpisuje się w konfesyjny i metapoetycki nurt współczesnej poezji, ukazując, jak sztuka może być skutecznym remedium na siły destrukcyjne. Głównym motywem jest metapoetyka, czyli refleksja nad aktem twórczym. Peryga zestawia pisanie z dawnymi uzależnieniami, stawiając kontrowersyjne pytanie: „Można ćpać pisanie?”. Lęk przed utratą „choroby” poetyckiej świadczy o terapeutycznej funkcji twórczości, która zastępuje szkodliwe substancje i nałogi. Natasza Bednarek w swojej recenzji zwraca uwagę na terapeutyczny aspekt pisania jako alternatywę dla destrukcyjnych działań.
