Księżyc wygląda dziś pięknie

Księżyc wygląda dziś pięknie to dość ciężka historia, której nie da się przeczytać na jednym posiedzeniu.

Ilość smutku i dramatu, jaka bije z kartek, przeszła moją granicę przyzwoitości. Czułam, jak z rozdziału na rozdział dopada mnie coraz większy smutek i trochę zirytowania, bo ojciec i macocha Gwyneth to jakiś nieśmieszny żart. Ich relacja była tak przerysowana, że nie wiem, czy bardziej mnie denerwowała, czy smuciła.

Kiedy już widziałam światełko w tunelu, to na główną bohaterkę znów spada masa nieprzyjemnych rzeczy, więc nie ma tu chwili wytchnienia. W połowie książki zrozumiałam, że ta historia na pewno nie skończy się happy endem, czego tu naprawdę brakuje. Brakuje tego, żeby czytelnik miał chociaż iskierkę nadziei.

Bardzo męczące są również niektóre dialogi, które były momentami dość infantylne. Szczególnie na samym początku, co w pierwszym kontakcie trochę odepchnęło mnie od chęci jej czytania.

Zakończenie to jedyny moment, kiedy faktycznie łzy cisnęły mi się do oczu. Niby byłam na coś takiego przygotowana, bo książka jest napisana w dość smutnym tonie, poza kilkoma miłymi wątkami, ale gdzieś tam miałam nadzieję, że to się inaczej potoczy.

Cieszę się, że na końcu książki autorka umieściła swoją interpretację książki, jej motywację co poprowadzenia w taki, a nie inny sposób fabuły, bo jest to dobra książka. Tylko ja przeczytałam ją nie w tym momencie życia.