Pan Samochodzik i Templariusze T.4

Dla mnie to wielka podróż sentymentalna. Po tę serię sięgnąłem we wczesnych latach podstawówki i... przepadłem z kretesem. Niektóre części Pana Samochodzika czytałem po kilka razy. "Templariusze" to jedna z nich. W zasadzie wszystko mi się w tych książkach podobało - klimat, przygoda, bohaterowie. Nawet to, że pan Tomasz był członkiem ORMO nie przeszkadzało mi w bezgranicznej miłości do książek. Nawet teraz nieszczególnie mi to przeszkadza. Z perspektywy lat szarość socjalizmu i zamordyzm siany przez PZPR przestały być takie straszne.
Ale właśnie. Ogromną zaletą książek Nienackiego było to, że nie były szare. Ich akcja często zahaczała o późne lata 60. i wczesne 70. czyli okres, który można by określić jako "gospodarcze prosperity Polski". Jeszcze nikomu nie ciążyły kredyty Edwarda Gierka, a społeczeństwo jako tako się wzbogaciło (nie w rozumieniu Zachodnim, ale z pewnością było to odbicie się od powojennego dna). Świat w książkach dla młodzieży spod ręki Nienackiego był po prostu fantastycznie barwny. Seria o Samochodziku jest też bez wątpienia kamieniem milowym w rozwoju moich zainteresowań. Dzięki niej pokochałem historię. To w tam - w Templariuszach - znajdowałem pierwsze informacje o losach zakonu i ich wielkim mistrzu Jakubie de Molay, czy (to już w Księdze strachów) o Zakonie Szpitala Najświętszej Marii Panny Domu Niemieckiego w Jerozolimie (znanego szerzej pod nazwą Krzyżacy). Z kart serii uczyłem się światowego malarstwa ;).
Może wszystko było wynikiem tego, że w moim dzieciństwie nie było zbyt wielu autorów piszących dla młodzieży, ale Zbigniew Nienacki, nawet jeśli był jednym z nieliczny i umizgiwał się do ówczesnej władzy, nadal w mojej ocenie pozostaje doskonałym pisarzem. Polecam. Całą serię z panem Tomaszem w roli głównej.