Goście weselni

„Nie da się być kimś, za kogo człowiek chce się uważać, zawsze, w każdej sekundzie.”


𝗚𝗢𝗦𝗖𝗜𝗘 𝗪𝗘𝗦𝗘𝗟𝗡𝗜 to książka, która może nie tyle co zmieniła moją perspektywę, co potwierdziła moje wcześniejsze życiowe założenia.

Doskonały przykład literatury coming of age. Jak na dłoni widać przemianę Phoebe, jej walkę i odnajdywanie siebie w sobie. Polubiłam ją od razu, od jej pierwszego słowa wypowiedzianego do Panny Młodej. Bezpośrednia, szczera i przerażona. Smutna, samotna i chętna by żyć. Mimo wszystko. Uwielbiam jej kreację.

Rzecz podobnie ma się z Lilą, która z pozoru wydaje się być rozpuszczonym bachorem, jedynaczką której zawsze wszystko było wolno, to pod blond czupryną skrywa się wiele tajemnic i prawda. Choć sytuacje z nią niejednokrotnie były kuriozalne, to takie miały być.

Ta książka miała być dobrą zabawą i refleksjami. I właśnie tak było.

Poczucie humoru bohaterów jest specyficzne i zdaję sobie sprawę, że nie każdy je zrozumie. Jednak trzeba wziąć poprawkę na to, że większość z nich cierpi. Cierpi Phoebe, cierpi Lila, cierpi Patricia, cierpi Gary, cierpi Juice. Każde z nich i każde na inny sposób.

Ta książka pokazuje różne stadia żałoby, różne sposoby na radzenie sobie ze stratą. Albo pokazuje jak łatwo jest udawać, że sobie z nią radzimy.
Książka, która pokazuje paskudną prawdę - że czasami wolimy być z kimkolwiek, niż być samemu. Związek i małżeństwo to nie magiczny bilet „papa samotności”.

Nie jest to książka, która rzuci prawdę i rozwiązania prosto w twarz, ale nie musicie też mocno główkować nad tym, co autor miał na myśli. Bo przesłanie tej książki jest jedno i musi ono głośno wybrzmieć - bądź szczęśliwym człowiekiem.