A miało być jak w bajce. Wydanie kieszonkowe

Jest powód, dla którego klasyczne historie fantasy kończą się tam, gdzie się kończą — bo inaczej nasze bohaterki po prostu błąkałyby się bez celu przez setki stron. Przepraszam, ale to jest książka fantasy, która nie chce być książką fantasy, a to jest szczerze mówiąc mój najmniej ulubiony typ! Gatunkowy film, który wydaje się gardzić gatunkiem, do którego należy? Fuj. Ten aspekt przede wszystkim przejawia się w tym, że wszyscy z jakiegoś powodu mówią tak, jakby byli w współczesnym świecie — takie teksty w stylu „mam ochotę ci pomóc, ziomek” czy coś w tym stylu. Słuchaj, nie potrzebuję Władcy Pierścieni, ale daj mi coś więcej niż tę irytującą osobę na imprezie, która nie traktuje poważnie gry D&D i ewidentnie uważa, że jest ponad to wszystko, robiąc żarty co drugie zdanie — wtedy byłabym zadowolona.
Ta książka jest zabawna jak film Marvela, czyli praktycznie żart za żartem, strzelane tak szybko, że nawet nie masz czasu zastanowić się, czy którykolwiek z nich był naprawdę śmieszny. Uwaga, spoiler: nie był. Problem w tym, że przez ten lekki ton, kiedy narracja próbuje dotknąć czegoś więcej niż sarkazmu i lekceważenia, to wszystko wypada trochę blado. Często to po prostu: „żart, żart, żart, a teraz wszyscy mamy PTSD, więc jesteśmy smutni... no ale dalej… żart, żart, żart!” To jest strasznie nudne. A do tego nie pomaga fakt, że dużo humoru to takie: „Hej, pamiętacie, jak robiliśmy tamto i tamto, czyż nie jest jasne, jak bardzo się znamy po tej niesamowitej przygodzie, którą wszyscy razem przeżyliśmy? Której kompletnie nie pamiętam, bo mnie tam nie było!” Chciałabym tam być, ale nie, zamiast tego odniesienia do historii, która brzmi milion razy ciekawiej niż ta, w której jesteśmy — bo to przecież zawsze fajna rzecz w opowieści. To był sarkazm, naprawdę nie jest. Trochę wrażliwości i szczerości łatwo uczyniłoby z tej książki mój nowy ulubiony tytuł. Co można zrobić w tym fantastycznym świecie? Kto to wie. Spróbuję wytłumaczyć: Arek, nasz główny bohater, zostaje królem, choć nie chce korony, a kiedy próbuje zrezygnować z tronu, powstrzymuje go… magia czy coś w tym stylu. Potem musi znaleźć małżonka w trzy miesiące z jakiegoś powodu… ale podejrzewam, że też magia albo coś takiego! Widzisz, o co mi chodzi? Nie możesz krzyczeć „magia” za każdym razem, gdy trzeba rozwiązać fabułę! Nie wiem, czy to bardziej parodia, co może było zamierzone? Mam nadzieję, że nie, bo to trochę słabe. Doceniam próbę i uważam, że powinno powstawać więcej takich książek, tylko… lepszych? Szczerych, może? Ale cóż, tak czy siak. Za to plusik za okładkę. Świetna okładka.

„A miało być jak w bajce” F.T. Lukens. Miła, lekka i bardzo dobra historia o przygodzie i uczuciu ze szczyptą magii. W książce pojawiają się związki homoseksualne, ale nie są one opisane w sposób stygmatyzujący. Czytając, nie obchodzi, mnie z kim główny bohater postanawia się związać, a książka idealnie pokazuje nam głębokie uczucie pomiędzy przyjaciółmi. Choć główny bohater wydaje się ślepy na oczywiste znaki na niebie i ziemi, że jego przyjaciel odwzajemnia jego uczucia (i vice versa), to historia jest naprawdę bardzo przyjemna. Jeżeli interesuje Cię opowieść o złym władcy, królewnie w wierzy, potworze w fosie i odbudowaniu zaufania do zastraszonego ludu to ta książka jest dla was.