Jan Paweł II wobec obecności islamu i muzułmanów w krajach Unii Europejskiej

Wierzę, że zgromadzenie papieskich wypowiedzi i przemówień może wspierać rozwój dialogu międzyreligijnego zarówno w Polsce, jak i na poziomie międzynarodowym, promując przy tym postawę akceptacji i szacunku wobec wyznawców różnych religii, a w szczególności muzułmanów. Dokumenty te niosą także istotne przesłanie dla politycznych aspektów relacji między religiami. Naukowe spuścizny Jana Pawła II, odnoszące się do dialogu międzyreligijnego, w tym z islamem, stanowią cenny testament, który przekazał swojemu następcy, papieżowi Franciszkowi. Franciszek, wybrany na 266. papieża 13 marca 2013 r., dąży do kontynuacji tego dziedzictwa. We współczesnym świecie współpraca wszystkich wyznań jawi się jako konieczność dla dobra ludzkości, a ich harmonijne współistnienie jest kluczowe dla globalnej przyszłości. Po odejściu Jana Pawła II, szczególny wydźwięk mają jego słowa z katechezy z 5 maja 1999 roku, wygłoszone podczas audiencji generalnej,. Podkreślał wtedy znaczenie wspólnej pielgrzymki do wieczności, wyrażanej poprzez modlitwę, post i czynienie miłosierdzia, a także solidarną pracę na rzecz pokoju i sprawiedliwości, postępu ludzkiego oraz ochrony przyrody. Krocząc razem drogą pojednania i podporządkowując się pokornie woli Bożej, odrzucając przemoc jako środek rozwiązywania konfliktów, chrześcijaństwo oraz islam mogą stać się znakiem nadziei, na to, by mądrość i miłosierdzie jedynego Boga, który stworzył i prowadzi całą ludzkość, zaświeciły w świecie.