Izydora Dąmbska (1904-1983). Najlepsza z dobrych. Część 2. Lata 1945-1983

W drugiej części biografii Dąmbskiej skupiamy się na jej burzliwym życiu w czasach powojennej Polski. Razem z siostrą Aleksandrą uciekła ona z sowieckiego Lwowa, a przez kolejne lata jej losy związane były z Rzeszowem i Krakowem, by finalnie znaleźć schronienie w Gdańsku. Omawiamy trudności okresu stalinizmu oraz niezłomną postawę Dąmbskiej w obronie polskiej filozofii przed presją ideologiczną tamtych czasów. Dzięki jej determinacji imię Kazimierza Twardowskiego oraz jego Szkoła lwowska były chronione przed zapomnieniem i marginalizacją, której próbowali dokonać między innymi Adam Schaff i jego zwolennicy. Dąmbska nigdy nie zgodziła się na kompromis z marksizmem w żadnej formie i przez cały ten czas walczyła o niezależność myśli filozoficznej. Wierność zasadom z Lwowa była jej życiowym mottem, a jej działania były nacechowane poszukiwaniem prawdy, opartej na miłości i nadziei. Cechowała ją odwaga w dochodzeniu do prawdy, co potwierdzają jej szkolne osiągnięcia, gdzie chwalono jej zdolności. Była uczennicą w Szkole lwowskiej Twardowskiego, a wierność jego ideom wykazała nawet wiele lat później, gdy Kazimierz Ajdukiewicz prosił o deklarację przynależności do jego szkoły. Z oddaniem wspominała, że prawdziwym jej mistrzem był Twardowski, którego naukę uważała za fundament swojego myślenia filozoficznego.Ostatecznie, lata spędzone pod opieką Twardowskiego, jak i posada jego ostatniej asystentki, wywarły głęboki wpływ na życie Dąmbskiej. Była osobą szczerą i oddaną, zawsze gotową na niesienie pomocy i obronę wartości, które były dla niej najważniejsze. Choć jej kariera naukowa zaczęła się skromnie od doktoratu, w oczach Władysława Tatarkiewicza była "najlepszą z dobrych".