InwarJAnty

Poezja Wiedemanna wyróżnia się na tle zarówno kultury autentyczności, jak i nieautonomiczności, o czym celnie mówi Maciej Topolski. Specyfika tej twórczości leży w koncepcjach takich jak „płynność", „przejściowość" czy „inwarJAntowość". Nie odnosi się ona do transformacji historycznej w przedstawianiu podmiotowości literackiej, ale stanowi charakterystyczną cechę tekstowego "ja" w nowych nurtach poezji. W poezji Wiedemanna podmiotowość objawia się jako zaangażowanie w systemy przy jednoczesnym podkreślaniu niearbitralności kategorii, w ramach których funkcjonuje literatura. Podmiot literacki tu jest potencjalną cechą tekstu i pewnego rodzaju figurą, co nie przeszkadza w jego analizowaniu pod kątem problemów reprezentacji oraz autobiograficzności. Dzięki temu poezja ta może być postrzegana jako ambiwalentna. Zachowuje pamięć o jednostkowym, przezroczystym podmiocie oraz języku zdolnym do opisu rzeczywistości, a równocześnie jest świadoma końca modernistycznego „ja”. W ten sposób stara się zdefiniować podmiotowość tekstową nie tylko jako element komunikacyjny, ale również jako jakość osadzoną w procesach językowych.