Historia starości. Od starożytności do renesansu

Georges Minois, znany francuski historyk urodzony w 1946 roku, specjalizuje się w badaniu zmian w sposobie myślenia społeczeństw od czasów średniowiecza do późniejszych epok. Jego bogaty dorobek obejmuje takie prace jak "Historia ateizmu", "Historia śmiechu i drwiny", "Historia samotności i samotników" oraz "Ksiądz i lekarz". W jednej ze swoich książek przygląda się, jak zmieniało się podejście do starości i osób starszych na przestrzeni dziejów. Centralne przesłanie brzmi: "Każde społeczeństwo ma takich starców, na jakich zasługuje". W starożytnej Grecji, gdzie ceniono piękno i siłę, starcy byli marginalizowani. W średniowieczu z kolei starzy ludzie byli szanowani, dopóki zachowywali sprawność fizyczną. Renesans przyniósł większe uznanie dla wieku dojrzałego, szczególnie w kontekście politycznym i kościelnym. Każda epoka splatała krytykę z uznaniem dla starszych, sytuując ich na marginesie społeczeństwa. Minois analizuje te zmiany do czasów renesansu, a dalsze badania, obejmujące okres od Montaigne'a do wprowadzenia emerytur, są kontynuowane przez Jeana-Pierre'a Bois w jego "Historii starości". Relacje między starością a społeczeństwem nie rozwijały się w sposób jednolity, lecz przypominały skomplikowany wzór arabeski, zmieniający się w zależności od kultury. Mimo różnic można dostrzec pewną regułę: ideał starości często pozostawał niedoścignionym modelem. Dopiero bardziej świadome społeczności przyszłości miały za zadanie dostosować te ideały do rzeczywistych potrzeb starszych ludzi.