Heimskringla. Tom 2

Gdy król Olaf rozkładał swoją armię w gotowości, zastępy chłopskie ciągle jeszcze się nie pojawiły. W związku z tym, rozkazał swoim ludziom zrobić przerwę i odpocząć. Sam również usiadł, otoczony przez swoich żołnierzy. W tej atmosferze rozpostarł głowę na kolanach Finna Arnasona i powoli zapadł w drzemkę, która trwała dłuższą chwilę. Nagle, w oddali zauważono już wznoszące się sztandary nadciągającej, licznej armii chłopskiej. Finn zbudził króla, oznajmiając mu nadchodzące niebezpieczeństwo. „Dlaczego mnie obudziłeś, Finnie? Czemu nie pozwoliłeś mi dokończyć snu?" zapytał Olaf. Na te słowa Finn odrzekł: „Nie sądzisz, że bardziej istotne jest przygotowanie się do starcia z nadciągającymi siłami? Spójrz, zbliżają się już tuż tuż.” Mimo to król odparł, iż mógłby jeszcze odpoczywać. Finn zainteresowany zapytał: „Co ci się śniło, królu, skoro przerwanie tego snu było dla ciebie tak dotkliwe?” Olaf odpowiedział, że śniła mu się ogromna drabina prowadząca tak wysoko, że kończy się w niebie. Opowiadał, jak wspinał się coraz wyżej po tej drabinie, ale na najwyższym szczeblu został zbudzony. To fragment „Sagi o Olafie Świętym”.