Grzechòt

Kuba, Sławek i Maja mieszkają w Czartyżach – miasteczku nad morzem, gdzie co roku przyjeżdżają turyści. Zdawać by się mogło – typowa nadmorska miejscowość…do czasu. Legenda Czarnej Wołgi krążyła wokół już od pokoleń. Dziwne rzeczy się działy, dzieci znikały…I kiedy pewien chłopak wchodzi do starej szopy…budzi coś, co nigdy nie powinno zostać obudzone. Wkrótce w Czartyżach znowu zaczynają znikać dzieci. Trójka przyjaciół będzie musiała stanąć w szranki z siłami, o których istnieniu nawet nie mieli pojęcia. A jaką w tym wszystkim rolę gra grupa nadmorskich dresiarzy? I pewien kopnięty jak szczur facet?

Nadmorski horror w stylu tych z lat 80. Opowiada o odważnych dzieciakach, które niechcący coś budzą. Jednak… mimo, że konwencja bardzo mi się podobała – jestem fanką małomiasteczkowych tajemnic – mam wrażenie, że całość mogłaby być wykonana nieco ciekawiej. Po prostu bardzo dużo akcji się powtarzało, wydarzenia, gdzie bohaterowie konfrontowali się z zagrożeniem były bardzo do siebie podobne i chwilami monotonne – mimo, że dużo się podczas nich działo.

Jednak akcja cały czas szła do przodu, zdarzały się bardzo zaskakujące sytuacje no i czytelnik wciąż zastanawiał się, o co dokładnie w tym wszystkim chodzi. Ponadto, dzieci zostawały dziećmi – nie mamy podanego ich wieku, wiemy jednak, że są we wczesnym okresie nastoletnim. Ich zachowania pasują do tego – mają dość wydarzeń, które nieświadomie uruchomili, a w międzyczasie interesują ich też ich rówieśnicy i relacje.

Nie było jednak zbyt strasznie – autor postawił tu chyba bardziej na gore, aniżeli na tajemniczość i suspens. Były maszkarony, żądne ofiar, nie było kolorowo. Oczywiście jak to w tego typu horrorach bywa – dzieciaki biegają po całym miasteczku uciekając przed potworami, a dorośli nie mają bladego pojęcia, co się dzieje. I wiecie jakie zauważyłam podobieństwo? Znalazłam tutaj odpowiednik Henry’ego z „TO” Stephena Kinga! Postać niby schematyczna, jednak zawsze bardzo doceniam tworzenie takich bohaterów – szczególnie, że tutaj autor poszedł w nieco inną stronę.

Bardzo spodobało mi się użycie legendy Czarnej Wołgi. Do tej pory zdarzyło mi się słyszeć o istnieniu tej legendy, jednak nic więcej o niej nie wiedziałam, wydaje mi się, że rzadko jest używana w popkulturze. W tym przypadku autor oparł na niej fabułę, co było naprawdę dobrym zabiegiem, bo wydawało się powiewem świeżości. Czytamy o czymś innym niż zazwyczaj, w międzyczasie nabierając chęci dowiedzieć się o Czarnej Wołdze nieco więcej.

Niestety wiele rzeczy zostało niewytłumaczonych, nie dało się dokładnie dowiedzieć, co właściwie się dzieje. Ciekawe było jednak wprowadzenie pewnej postaci, która balansowała świat potworów oraz świat ludzi i dodawała trochę tej aury tajemnicy.

Książkę przesłuchałam w audiobooku i muszę przyznać, że niestety nie pasował mi lektor czytający powieść. Głos wydawał mi się niedobrany do powieści, w której większość bohaterów to dzieci, w dodatku dość często popełniał błędy.

Gdybym miała podsumować – małomiasteczkowy klimat rodem ze starszych horrorów nieco ratuje zapętlającą się akcję. Mimo wszystko ja sięgnęłam po część drugą, której recenzja pojawi się wkrótce, ponieważ jednak coś w tej książce mnie urzekło.