Bukareszt, wielka nadzieja

"Bukareszt – wielka nadzieja" to powieść rumuńskiego pisarza Cristiana Teodorescu. Podobnie jak w swojej poprzedniej, znanej w Polsce powieści, "Medgidia – miasto u kresu" (wyd. pol. Amaltea, 2015),Teodorescu opowiada w niej historię rodzinną na tle wydarzeń Wielkiej Historii. Tym razem na warsztat wziął jednak dzieje rodziny swojej żony, Danieli, oraz wydarzenia rozgrywające się w Rumunii w czasie I wojny światowej: niemiecką okupację Bukaresztu, ewakuację dworu królewskiego i części administracji państwowej do Jassów, przystąpienie Rumunii do działań wojennych i w końcu ciąg wydarzeń, które doprowadziły do historycznego zjednoczenia Rumunii w grudniu 1918 roku. W charakterystycznym dla siebie stylu, który cechuje dynamiczna narracja i życzliwie ironiczny stosunek zarówno do głównych bohaterów, jak i do odsłanianych na kartach książki tajemnic wielkich postaci rumuńskiej historii oraz kultury, Cristian Teodorescu opowiada o migracji żoninej prababci Bazylki i pradziadka Tiberiu z zajmowanej przez Austro-Węgry Transylwanii do tytułowego Bukaresztu, stolicy ówczesnej Rumunii, w poszukiwaniu lepszego losu. W ten sposób powieść rodzinna staje się jednocześnie powieścią historyczną, a członkowie rodziny Danieli komentują bieżące wydarzenia i społeczne niepokoje. Autor zapoznaje czytelnika z całą galerią polityków i pisarzy znanych każdemu Rumunowi ze szkolnych podręczników, jednocześnie zręcznie i barwnie odmalowując klimaty bukareszteńskich przedmieść, ale także buduarów dam dworu, zakątków królewskiego pałacu czy modnych parków i restauracji. Historia jest tu postrzegana i komentowana nieoficjalnie, zupełnie niestandardowo i bez cenzury. Jednocześnie powieść prezentuje całą galerię wyrazistych, niezapomnianych osobowości, z których na pierwszy plan wybija się postać Bazylki, silnej kobiety, która, będąc zaledwie akuszerką, w patriarchalnym społeczeństwie wzięła na siebie odpowiedzialność za losy całej rodziny.