Błąd w tłumaczeniu

Najbardziej rozbawiło mnie to, że „Błąd w tłumaczeniu” wcale nie jest o językach, a jednak przez pół książki miałem wrażenie, że Miłka i Daniel potrzebują między sobą tłumacza przysięgłego, mediatora i jeszcze kogoś od rozbrajania bomb. On coś mówi, ona słyszy coś innego. Ona milczy, on dopisuje sobie całą historię, najlepiej taką, która potwierdza jego wcześniejsze podejrzenia. A przecież wystarczyłoby czasem zapytać. Tylko że wtedy nie byłoby tej całej przyjemnie poplątanej fabuły, nie byłoby nerwów i nie miałbym kilku momentów, w których autentycznie chciałem krzyknąć: no powiedzcie sobie wreszcie prawdę, przecież jesteście dorośli. Potem się oczywiście ugryzłem w język, bo znam życie i wiem, że dorośli właśnie tak działają. Zamiast powiedzieć „jest mi przykro”, potrafimy zrobić tysiąc innych rzeczy. Obrazić się, ironizować, zniknąć na pół dnia, odpowiadać zdawkowo, udawać, że nic nas nie rusza. Kowalewska dobrze się tym bawi, ale nie robi z tego ciężkiej terapii w formie powieści. Jest lekko, czasem absurdalnie, czasem bardzo blisko tego, co można zobaczyć w zwykłych relacjach.

Daniel jest takim bohaterem, którego początkowo nie chciałem lubić. Zbyt dużo tajemnic, zbyt dużo pewności siebie, zbyt szybkie wycofywanie się, gdy rozmowa zaczyna dotyczyć czegoś ważnego. Miałem go za człowieka, który wszystko obraca w żart, bo żart nie pyta, co naprawdę czujesz. I trochę tak jest. Ale im dalej czytałem, tym mniej widziałem w nim typowego romantycznego łobuza, a bardziej faceta, który przez własne wybory, błędy i stare historie nauczył się, że bezpieczniej nie wpuszczać nikogo zbyt blisko. Miłka z kolei też nie jest nieskazitelną bohaterką, która ma prawo do wszystkich pretensji świata. Ma serce po właściwej stronie, to pewne, ale czasami tak ostrożnie omija prawdę, że sama zaczyna się w niej plątać. Właśnie dlatego ich relacja nie wydała mi się cukierkowa. Dwoje ludzi chciałoby czegoś dobrego, tylko każde z nich ma w rękach własną instrukcję i żadna nie pasuje do drugiej. Do tego dochodzi dziecko, rodzinny rozgardiasz, przyjaciele i różne drobne sytuacje, które z boku wyglądają śmiesznie, a dla bohaterów robią się nagle śmiertelnie poważne. Szczególnie polubiłem tę obecność bliskich osób wokół nich. Nie są jak dekoracja w serialu, gdzie ktoś wpada na pięć minut, rzuca genialną poradę i znika. Czasem pomagają, czasem dorzucają swoje trzy grosze zupełnie niepotrzebnie, czasem tylko są, a to też dużo.

Nie jest to książka, która udaje, że odkryła nową definicję miłości. Całe szczęście, bo podobne ambicje często kończą się zdaniami, które chce się przepisać na poduszkę z napisem „żyj, kochaj, śmiej się”. Tutaj jest raczej ciepło, życiowo i chwilami złośliwie. Fabuła ma kilka zakrętów, które można przeczuć wcześniej, ale nie przeszkadzało mi to, bo bardziej interesowało mnie, jak bohaterowie do nich dojdą, niż samo odgadywanie celu. Czytałem to szybko, z rosnącą sympatią, choć Daniel parę razy naprawdę zasłużył na konkretną rozmowę bez możliwości ucieczki w sarkazm. Końcówka dobrze domyka to całe zamieszanie, bez przesady i bez wrażenia, że ktoś nagle machnął czarodziejską różdżką nad wszystkimi problemami. Po prostu w pewnym momencie przestaje się tłumaczyć cudze słowa na własny użytek. I może to jest jedyna rzecz, którą warto z tej historii zabrać ze sobą.