Białe magnolie

„Białe magnolie” Ewy Lange to książka, na którą czekałam z ogromną ciekawością i nie ukrywam, też z lekką obawą. Druga powieść to przecież moment prawdy dla autora… ale tutaj mogę powiedzieć jedno: to był strzał w dziesiątkę. Autorka nie tylko utrzymała poziom, ale wręcz pokazała, jak pięknie potrafi opowiadać o emocjach i ludzkich wyborach.

To historia dwóch młodych kobiet - jednej żyjącej współcześnie, drugiej uwikłanej w brutalną rzeczywistość wojny. Choć dzielą je lata i doświadczenia, łączy je coś bardzo silnego - uczucia, które potrafią być zarówno siłą, jak i przekleństwem. Przenikanie się tych dwóch perspektyw wciąga od pierwszych stron i sprawia, że trudno odłożyć książkę choćby na chwilę.

Najbardziej urzekł mnie styl autorki, niezwykle subtelny, a jednocześnie pełen emocji. Każdy rozdział czyta się z przyjemnością, ale nie brakuje momentów, które ściskają serce i na chwilę odbierają dech. Zwroty akcji pojawiają się w najmniej spodziewanych momentach, a odkrywane stopniowo sekrety tylko potęgują napięcie.

To opowieść o dojrzewaniu, poszukiwaniu własnej tożsamości i mierzeniu się z prawdą, która nie zawsze powinna ujrzeć światło dzienne. O tym, że przeszłość potrafi mieć ogromny wpływ na nasze decyzje, nawet jeśli bardzo chcemy się od niej odciąć. I o tym, że niewinność bywa tylko pozorna…

Po Czarnych orchideach przyszedł czas na Białe magnolie.
Pierwszym tomem byłam zachwycona, oczarowana wręcz. Jak było tym razem?
*
Tym razem mamy dwie ramy czasowe - rok 1943 oraz 2024.
O ile w opowieść współczesną mogłam się bardziej wczuć, o tyle ta z przeszłości sprawiała, że chciałam czytać więcej i więcej. Wątek wojenny zawsze będzie dla mnie ciekawszy, choć nieraz bolesny i wywołujący poczucie wszechogarniającej niesprawiedliwości, współczucia.
Może zajrzyjmy w głąb fabuły?

2024
Ola Sobota jest świeżo po ukończeniu szkoły. Pod naciskiem matki postanawia niezwłocznie rozpocząć pracę. Otrzymuje ją w Domu Spokojnej Starości "Harmonia" jako sprzątaczka. Od początku nie jest zachwycona, niedołężni starzy ludzie ją przerażają, ich powolność doprowadza ją do szału a zapach starości przyprawia o mdłości.

1943
Aleksandrze Kwiatkowskej przyszło żyć w niegodziwych czasach. Boi się o los swój i swoich bliskich. Przeraża ją wojenna zawierucha i to, że na każdym kroku musi się pilnować i unikać patroli SS. Jest zakochana po uszy w swoim chłopaku, z którym ma nadzieję na świetlaną przyszłość po wojnie.
Niestety jej wybuchowy temperament i chęć uratowania ojca sprowadza na nią i jej ukochanego ogromne niebezpieczeństwo.


Ola przez jednego z podopiecznych Harmonii poznaje historię Alki. Zaczyna szperać w sprawach z przeszłości, stopniowo odkrywając tajemnice swojej rodziny. Trafia na tajemniczy symbol białych magnolii, a próba poznania jego znaczenia wywołuje lawinę niekontrolowanych zdarzeń.

Ta książka to przede wszystkim splot historii dwóch kobiet stojący u progu dorosłości. Choć dzielą je czasy, możliwości i okoliczności, to przede wszystkim łączy to samo - pragnienie miłości, dla której zdołają zrobić wszystko, potrzeba spokoju i harmonii.


Ubóstwiam te książki. Obie są owiane tajemnicą, burzą emocji, przyprawiają o palpitacje serca.
Pojawia się także miłość, choć niestety niespełniona.
Przepadałam. Mam nadzieję, że o Ewie będzie głośno, obie książki trafią do jak największej ilości czytelników i otrzymają miano bestsellerów.

Skończyłam czytać z uczuciem satysfakcji ale i bólu w sercu na myśl o tym, że to już koniec.