Bezmatek

Mira Marcinów w swojej twórczości ukazuje świat pełen dzikości i osobliwości, z czym najbardziej uderzająca jest kwestia śmierci, która zgodnie z tradycją literacką, powinna się wydarzyć jedynie w dramatycznych okolicznościach lub po długotrwałych cierpieniach. Tymczasem w jej książce rzeczywistość wygląda inaczej. Przenosimy się w lata dziewięćdziesiąte, ale i do czasów współczesnych, podążając za losami małych dziewczynek oraz młodych matek. Marcinów usiłuje stworzyć nowy sposób wyrażania straty poprzez literaturę, która jest transowa, intensywna, humorystyczna, ale także niezwykle szczera, pełna delikatności i cichego pragnienia, które trudno jest zidentyfikować. W "Bezmatku" mamy do czynienia z brutalną narracją o chęci życia i odrzucaniu śmierci, będącą jednocześnie opowieścią o nieokiełznanej miłości między matką a córką. Marek Bieńczyk podkreśla emocje, jakie wzbudza książka - od początkowego wstrząsu, przez zazdrość mężczyzny próbującego zrozumieć relację matki i córki, po podziw dla jej piękna: „Najpierw jest drżenie... Później jest zazdrość... I wreszcie doznanie piękna...”. Marcinów stworzyła dzieło niezwykłe, które jednocześnie koi i burzy.