Wacław Grubiński - sylwetka autora

Dramatopisarz, prozaik oraz autor wspomnień, pełniący również rolę felietonisty i recenzenta teatralnego, zadebiutował w 1904 roku w tygodniku „Ogniwo” przedstawieniem dramatycznym „Noc”. W tym czasopiśmie publikował także nowele oraz artykuły dotyczące teatru. W 1907 roku władze carskie postawiły mu zarzuty za nowelę „Uczta Baltazara”, uznając ją za dzieło agitacyjne przeciwko porządkowi społecznemu. W okresie 1916-1918 przebywał na terenie Rosji. W 1931 roku został mianowany prezesem Związku Autorów Dramatycznych, a w 1936 roku otrzymał Złoty Wawrzyn Akademicki Polskiej Akademii Literatury.

W styczniu 1940 roku, podczas pobytu we Lwowie, został aresztowany przez NKWD. Represje były związane z jego komedią „Lenin” z 1921 roku, za którą został początkowo skazany na karę śmierci, zamienioną później na dziesięcioletnią zsyłkę do łagru. Po podpisaniu układu Sikorski-Majski został uwolniony i zatrudniony w ambasadzie RP w Kujbyszewie, skąd następnie ewakuował się na Bliski Wschód. W 1948 roku w Londynie opublikował swoje wspomnienia z gułagu zatytułowane „Między młotem a sierpem”.

Od 1943 roku osiedlił się na stałe w Londynie, a po wojnie zdecydował się na pozostanie w Wielkiej Brytanii. W 1945 roku był jednym z założycieli Związku Pisarzy Polskich na Obczyźnie, a w 1957 roku współtworzył gazetę „Rzeczpospolita Polska”. Został odznaczony Wielką Wstęgą w 1965 roku oraz Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski w 1956 roku. W roli publicysty miał związki z wieloma czasopismami, między innymi „Książką” (1905-1908), „Światem” (1909-1914, od 1923), „Kurierem Porannym” (1911-1914, 1919-1923), „Tygodnikiem Ilustrowanym” (1913-1915), „Wiadomościami Literackimi” (1924-1925) oraz „Kurierem Warszawskim” (od 1926). W latach 1928-1931 kierował redakcjami „Teatr i życie wytworne” oraz „Echo Tygodnia”. Od 1957 roku pisał dla „Wiadomości”.