Sven-Goran Eriksson - sylwetka autora

Szwedzki trener piłkarski zaczynał swoją sportową karierę jako piłkarz na pozycji prawego obrońcy. Grał w KB Karlskoga, występującym w drugiej lidze, oraz w trzecioligowym klubie Degerfors IF. W wieku 27 lat, z powodu kontuzji kolana, zakończył karierę zawodniczą i skierował swoje kroki ku pracy trenerskiej. Wyróżniał się umiejętnością osiągania imponujących wyników. Z Degerfors IF awansował do pierwszej ligi, z IFK Göteborg zdobył Puchar UEFA, a z zespołami Benficy Lizbona i S.S. Lazio sięgnął po tytuły mistrza kraju.

Jest jednym z nielicznych trenerów, obok takich sław jak Giovanni Trapattoni i Arsène Wenger, którzy prowadzą drużyny w finałach trzech kluczowych europejskich rozgrywek klubowych: Pucharu UEFA, Pucharu Mistrzów i Pucharu Zdobywców Pucharów. Od października 2000 do czerwca 2006 jako pierwszy w historii zagraniczny selekcjoner kierował reprezentacją Anglii. W tym czasie dwukrotnie dotarł z drużyną do ćwierćfinałów mistrzostw świata i raz do ćwierćfinału mistrzostw Europy, gdzie zawsze przegrywał z zespołami prowadzonymi przez Luiza Felipe Scolariego.

Po roku przerwy, w czerwcu 2007, podpisał kontrakt z Manchesterem City, a w 2008 roku został selekcjonerem reprezentacji Meksyku. Jego przygoda z reprezentacją trwała 16 miesięcy, zakończona została po przegranej 1-3 z Hondurasem w eliminacjach do Mistrzostw Świata 2010. Następnie powrócił do Anglii i objął stanowisko dyrektora klubu Notts County w League Two. W marcu 2010 przejął prowadzenie reprezentacji Wybrzeża Kości Słoniowej, ale opuścił ten zespół 25 czerwca po nieudanym występie na Mistrzostwach Świata w RPA. Od 3 października 2010 do 25 października 2011 pełnił funkcję trenera Leicester City F.C.