Miron Białoszewski - sylwetka autora

Poeta, prozaik, dramatopisarz, dziennikarz i aktor teatralny, swoje młodzieńcze lata spędził w Polsce, gdzie w momencie wybuchu II wojny światowej uczęszczał do III klasy gimnazjum. W okresie niemieckiej okupacji Polski, ukończył tajne komplety maturalne i rozpoczął studia polonistyczne na również tajnym Uniwersytecie Warszawskim, które niestety musiał przerwać. W latach 1942-1944, wspólnie ze Stanisławem Swenem Czachorowskim, prowadził konspiracyjny Teatr Swena. Po kapitulacji powstania warszawskiego, razem z ojcem został internowany do obozu w Lammsdorf, a następnie zmuszony do pracy w gazowni w Opolu. Stamtąd udało im się uciec do Częstochowy, by w lutym 1945 powrócić do Warszawy. Początkowo pracował w Poczcie Głównej, a później jako dziennikarz w "Kurierze Codziennym", "Wieczorze Warszawy" i "Świecie Młodych". Współpracował również z czasopismami dla dzieci i młodzieży, pisząc wiersze i piosenki, często z Wandą Chotomską. Był częścią pokolenia Współczesności. W 1955 roku, wiosną, wspólnie z Lechem Emfazym Stefańskim, założył "Teatr na Tarczyńskiej", gdzie prezentował swoje programy sceniczne. Wziął tam udział jako aktor, wystawiając m.in. "Wiwisekcję" i "Osmędeusze". Zadebiutował literacko na łamach "Życia Literackiego" w 1955, wkrótce potem wydał swój pierwszy tom poezji "Obroty rzeczy". Następne tomy, takie jak "Rachunek zachciankowy" i "Mylne wzruszenia", zyskały mu popularność. Dzięki temu i wsparciu przyjaciół uzyskał mieszkanie przy placu Dąbrowskiego 7, gdzie zamieszkał z malarzem Leszkiem Solińskim. Ich związek przyczynił się do usunięcia go z redakcji "Świata Młodych". Po zakończeniu działalności "Teatru na Tarczyńskiej", utworzył z Ludwikiem Heringiem i Ludmiłą Murawską "Teatr Osobny", czynny do 1963 roku. Jako prozaik zasłynął w 1970 dzięki "Pamiętnikowi z powstania warszawskiego", dziełu opisującemu jego doświadczenia wojenne. Kontynuował twórczość prozatorską tomami "Donosy rzeczywistości" i "Szumy zlepy, ciągi". W 1976 ponownie zmienił adres zamieszkania, przeprowadzając się na ul. Lizbońską, gdzie powrócił do poezji i wydał nowe tomy wierszy. Zmarł 17 czerwca 1983 roku na skutek kolejnego zawału serca.