Krzysztof Kamil Baczyński - sylwetka autora

Krzysztof Kamil Baczyński, urodzony 22 stycznia 1921 roku w Warszawie, był wybitnym poetą okresu wojny, a także podchorążym i żołnierzem Armii Krajowej. Przez wiele lat udzielał się jako podharcmistrz Szarych Szeregów. Należał do pokolenia kolumbów i stracił życie jako członek batalionu "Parasol" w czasie powstania warszawskiego. Jego młodość upłynęła na ulicy Bagateli 10, gdzie początkowo mieszkał, a także tam został ochrzczony w kościele na placu Zbawiciela. Pomimo problemów ze zdrowiem, takich jak astma i serce, Baczyński ukończył znane Państwowe Gimnazjum im. Stefana Batorego, zdobywając maturę w 1939 roku.

Już jako nastolatek zainteresował się literaturą, czemu dawał wyraz, pisząc swoje warianty opowiadań i poznając różnorodną twórczość, w tym francuską. Wśród szkolnych kolegów, takich jak Tadeusz Zawadzki „Zośka” czy Jan Bytnar „Rudy”, znalazł się w drużynie harcerskiej "Pomarańczarnia". Jako uczeń należał też do półlegalnej Organizacji Młodzieży Socjalistycznej „Spartakus”, przyjmując pseudonim „Emil”. Wydawał również swoje pierwsze wiersze na łamach pisma „Strzały”.

Podczas okupacji Baczyński, mimo zagrożenia z powodu żydowskiego pochodzenia, nie opuścił Warszawy. Studiował tajnie polonistykę, jednocześnie pracując przy różnych zajęciach. Przynależał do batalionu „Zośka” i brał udział w akcjach sabotażowych przeciwko niemieckim siłom. W wyniku powstania warszawskiego, nie udając się do macierzystej jednostki, dołączył do grupy ochotników. Zginął 4 sierpnia 1944, trafiony przez snajpera w Pałacu Blanka. Jego żona, Barbara Stanisława Drapczyńska, również zginęła miesiąc później. Pośmiertnie Baczyński został odznaczony Medalem za Warszawę 1947 oraz Krzyżem Armii Krajowej i spoczywa na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.