Karl Popper - sylwetka autora

Austriacki filozof analityczny i specjalista w dziedzinie filozofii nauki, znany jako profesor London School of Economics, Karl Popper, rozpoczął swoją akademicką ścieżkę w 1918 roku, kiedy to zajął się studiami filozoficznymi na Uniwersytecie Wiedeńskim jako wolny słuchacz. W trakcie nauki zaczął interesować się współczesną fizyką, regularnie uczestnicząc w wykładach naukowców, którzy odwiedzali Wiedeń. Szczególne wrażenie wywarł na nim wykład Alberta Einsteina dotyczący eksperymentu, który mógłby podważyć jego teorię względności. Popper zdobył dyplom magisterski w 1925 roku, a trzy lata później, w 1928, obronił doktorat z filozofii i uzyskał kwalifikacje do nauczania fizyki w gimnazjum. Od 1929 do 1934 roku pracował jako nauczyciel fizyki, ale równocześnie aktywnie angażował się w dyskusje filozoficzne, zyskując miano jednego z kluczowych uczestników Koła Wiedeńskiego. Jego poglądy często były odmienne od reszty, co stało się jego znakiem rozpoznawczym podczas spotkań.

W dużej mierze dzięki namowom Herberta Feigla, Popper opublikował swoje idee z tych dyskusji w formie książki, co zaowocowało powstaniem "Logiki odkrycia naukowego" („Logik der Forschung”) w 1934 roku. Niespodziewany sukces tej publikacji przyniósł mu sławę w całej Europie. Kontynent zapraszał go na wykłady, a on sam uzyskał stanowisko „privat-docenta” na Uniwersytecie Wiedeńskim, co po raz pierwszy pozwoliło mu na niezależność finansową. W 1937 roku, tuż przed aneksją Austrii przez nazistowskie Niemcy, wyemigrował do Nowej Zelandii, gdzie podjął pracę jako wykładowca filozofii na Uniwersytecie w Canterbury. Spotkał się tam z niezrozumieniem ze strony akademickiego środowiska, zdominowanego przez heglizm. Pomimo tego napisał dwa ważne dzieła z zakresu filozofii politycznej: „Nędza historycyzmu” i „Społeczeństwo otwarte i jego wrogowie” opublikowane w 1945 roku.

Poznając anglosaski styl pisania, Popper zrezygnował ze swojego wcześniejszego niemieckojęzycznego, często niejasnego stylu. Książka „Społeczeństwo otwarte i jego wrogowie”, wydana w 1947 roku, zwróciła uwagę Hayeka z London School of Economics, który zaprosił go do Anglii i powierzył katedrę racjonalizmu krytycznego. Na uniwersytecie prowadził słynne panele dyskusyjne, przyciągające zarówno studentów, jak i wybitnych naukowców oraz polityków brytyjskich. Jego najważniejsze dzieło, „The Logic of Scientific Discovery”, opublikowane w 1959 roku, było rozszerzoną wersją wcześniejszej pracy, co umocniło jego pozycję w świecie nauki. Mimo że oferowano mu stanowisko profesora logiki na Uniwersytecie Cambridge, odmówił przyjęcia tej propozycji z powodu nieporozumienia z rektorem.

Do 1969 roku pracował na London School of Economics, po czym przeszedł na emeryturę. Nie zaprzestał jednak działania – podróżował po świecie, wygłaszał wykłady i pisał cotygodniowe felietony. W 1994 roku Uniwersytet Karola w Pradze przyznał mu tytuł doktora honoris causa, co podkreśliło jego znaczący wkład w filozofię i nauki społeczne.