Jan Białostocki - sylwetka autora

Polski historyk sztuki, kształcony pod okiem takich znakomitości jak Władysław Tatarkiewicz, Tadeusz Kotarbiński i Michał Walicki. Ukończył studia na Uniwersytecie Warszawskim, gdzie przez wiele lat pełnił funkcje naukowo-dydaktyczne, a od 1962 roku został profesorem w Instytucie Historii Sztuki. Od 1976 roku był również członkiem korespondentem Polskiej Akademii Nauk. Od 1956 roku piastował stanowisko kuratora w Galerii Sztuki Obcej Muzeum Narodowego w Warszawie, oddając się pracy w tej instytucji przez wiele lat. Był mentorem wielu pokoleń studentów z zakresu historii sztuki.

Jego zainteresowania naukowe obejmowały szerokie spektrum, w tym historię malarstwa, zwłaszcza holenderskiego XVII wieku, ze szczególnym uwzględnieniem twórczości Rembrandta, a także zagadnienia związane z renesansem, barokiem, romantyzmem oraz historią doktryn artystycznych i metodologią historii sztuki. Prowadził wykłady na renomowanych uczelniach w Europie, USA i Meksyku, m.in. na Yale University, New York University, University of Wisconsin, Pennsylvania State University oraz w Collège de France.

Jest autorem licznych publikacji o międzynarodowym zasięgu, których bibliografia liczy około 500 pozycji. Był redaktorem "Bulletin du Musée National de Varsovie" oraz serii wydawniczej "Sztuka i idee" w PWN. Przyczynił się do popularyzacji metody ikonologicznej w badaniach nad sztuką w Polsce. Między 1963 a 1979 rokiem pełnił funkcję prezesa Stowarzyszenia Historyków Sztuki. Był również członkiem zagranicznych akademii naukowych w Holandii, Belgii i Moguncji oraz Akademii Sztuk Pięknych San Fernando w Madrycie. Otrzymał honorowy tytuł doktora Uniwersytetu w Groningen. W 1978 roku został laureatem Nagrody Państwowej I stopnia, a w 1981 roku jako pierwszy otrzymał międzynarodową nagrodę "Aby-M.-Warburg Preis", przyznawaną przez władze Hamburga wybitnym historykom sztuki.