Ilja Ilf - sylwetka autora

Ilja Ilf urodził się w rodzinie żydowskiego urzędnika bankowego Arie Beniaminowicza i Mindl Aronowny z domu Kotłowej. Po ukończeniu edukacji w szkole technicznej w 1913 roku, rozpoczął pracę w biurze kreślarskim, centrali telefonicznej i fabryce zbrojeniowej. Po rewolucji jego zawodowa ścieżka przybrała różnorodne formy - został księgowym, dziennikarzem oraz redaktorem pism satyrycznych.

W 1923 roku Ilf przeprowadził się do Moskwy i dołączył do zespołu czasopisma "Gudok", gdzie zaczął pisać felietony o zabarwieniu satyrycznym i humorystycznym. To właśnie tam, cztery lata później, zaczął współpracować z Eugeniuszem Pietrowem nad powieścią "Dwanaście krzeseł", co zainicjowało ich owocną współpracę twórczą. Z ich partnerstwa wyłoniły się takie dzieła jak "Złote cielę" (1931), nowela "Nieobyknowiennyje istorii iz żizni goroda Kołokołamska" (1928), nowela "1001 dzień, ili Nowaja Szacherezada" (1929), a także szkic reportażowy "Ameryka jednopiętrowa" (1937).

W latach 1932-1937 Ilf i Pietrow pisali również felietony dla gazety "Prawda". Jednocześnie, w latach trzydziestych, Ilf rozwijał swoje zainteresowanie fotografią, z której przykładami jego córka, Aleksandra Ilf, przygotowała album zatytułowany "Ilja Ilf - fotograf", wydany w 2002 roku.

Podczas podróży po Stanach Zjednoczonych z Pietrowem, na przełomie 1935 i 1936 roku, powróciły u Ilfa objawy gruźlicy. W rezultacie Ilf zmarł w 1937 roku w Moskwie, a jego ciało spoczęło na Cmentarzu Nowodziewiczym.