Dacia Maraini - sylwetka autora

Dacia Maraini, urodzona jako córka Topazii Alliaty di Salaparuta, sycylijskiej księżniczki, i Fosco Marainiego, florenckiego etnologa, jest znaną włoską pisarką. W 1938 roku, ze względu na sytuację polityczną we Włoszech, jej rodzina uciekła do Japonii, próbując uniknąć prześladowań ze strony faszystów. Niestety, w latach 1943-1947 cała rodzina była przetrzymywana w obozie koncentracyjnym w Japonii. Po zakończeniu wojny powrócili do Włoch i osiedlili się w Bagherii. Wkrótce nastąpiło rozstanie jej rodziców, po którym ojciec przeniósł się do Rzymu, a osiemnastoletnia Dacia dołączyła do niego.

W późniejszych latach Maraini wyszła za mąż za Lucio Pozziego, malarza z Mediolanu, choć ich związek zakończył się po czterech latach. Ważnym etapem jej życia była relacja z Alberto Moravią, która trwała od 1962 do 1983 roku. Dacia aktywnie działała na polu kultury; w 1973 roku była jedną z założycieli Teatro della Maddalena. Jej twórczość literacka zyskała uznanie, co znalazło odzwierciedlenie w licznych nagrodach, takich jak Formentor Prize za "L'età del malessere" (1963), Premio Fregene za "Isolinę" (1985), Premio Campiello za "Długie życie Marianny Ucria" (1990) oraz Premio Strega za "Buio". Więcej informacji na temat Dacii Maraini można znaleźć na jej stronie internetowej: https://******.**