Antoni Sygietyński - sylwetka autora

Ceniony niegdyś krytyk literacki, muzyczny i teatralny, zajmował się naturalistyczną prozą, a także promował realizm w malarstwie. Był również pianistą i pedagogiem. Jego życie osobiste naznaczyła tragedia związana z najstarszym bratem Karolem, który poległ w powstaniu styczniowym, co skutkowało konfiskatą majątku rodzinnego. Wychowywał się w Warszawie, gdzie nawiązał bliską relację z Aleksandrem Gierymskim.

W 1869 roku rozpoczął edukację w zakresie gry na fortepianie w warszawskim Instytucie Muzycznym. Kontynuował naukę w renomowanym konserwatorium w Lipsku, a także w Wiedniu, rozwijając swoją wiedzę z zakresu estetyki i historii sztuki w Paryżu. Podczas pobytu we Francji współpracował z kilkoma gazetami warszawskimi. Po powrocie do Polski w 1881 roku z żoną, córką argentyńskiego farmera, prowadził zajęcia z fortepianu w Instytucie Muzycznym i wykłady z estetyki. Angażował się też w pracę dla różnych czasopism.

W latach 1888-1893 zaangażował się w działalność Ligi Polskiej, działał politycznie, współpracując ze Związkiem Demokratycznym i redagując jego czasopismo. Krótko był więziony w Cytadeli Warszawskiej w 1907 roku. Należał do Polskiej Partii Postępowej i Stronnictwa Narodowo-Postępowego. Na koniec życia pracował jako naczelnik wydziału prasowo-widowiskowego w Komisariacie Rządu. Został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie. Był ojcem Tadeusza Sygietyńskiego, założyciela zespołu Mazowsze.