Andrzej Białynicki-Birula - sylwetka autora

Polski matematyk, związany z Uniwersytetem Warszawskim, zdobył tytuł magistra w 1956 roku, po ukończeniu studiów na tej samej uczelni. Po studiach pracował jako asystent w Instytucie Matematyki PAN oraz na wydziale matematyki Uniwersytetu Warszawskiego. W latach 1958-1960 był na stażu naukowym na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley, gdzie w 1960 roku uzyskał doktorat pod kierunkiem Gerharda Hochschilda. Jego praca doktorska nosiła tytuł "On Automorphisms and Derivations of Simple Rings with Minimum Conditions". W latach 1962-1963 wykładał już na tej samej uczelni w Kalifornii.

Po powrocie do Polski pracował w Instytucie Matematyki PAN w Warszawie, gdzie w 1970 roku uzyskał stopień doktora habilitowanego. W tym samym roku został profesorem nadzwyczajnym i rozpoczął pracę jako wykładowca na Uniwersytecie Warszawskim. W 1978 roku nadano mu tytuł profesora zwyczajnego. Jako wykładowca prowadził 22 doktorantów.

Od 1977 do 1981 roku pełnił funkcję dziekana Wydziału Matematyki UW, a także piastował stanowiska prorektora i senatora uniwersytetu. Wczesne badania naukowe poświęcił zagadnieniom z pogranicza logiki i algebry, współpracując ówcześnie z Heleną Rasiową. Napisał również pracę z zakresu topologii algebraicznej. Specjalizował się w geometrii algebraicznej oraz był pionierem algebry różniczkowej, publikując liczne artykuły i książki. Jego bratem był Iwo Białynicki-Birula.