Alyssa Sheinmel - sylwetka autora

Urodziłam się w Stanford, w Kalifornii, i choć w wieku sześciu lat przeprowadziliśmy się do Nowego Jorku, nadal czuję się związana z Kalifornią. Jako dziecko udawałam, że nie przepadam za czytaniem, bo moja siostra to uwielbiała, a ja chciałam się wyróżniać. Udawałam też, że nie lubię pizzy, chociaż to była jej ulubiona potrawa. Czasem żałuję teraz tych pysznych kolacji, które mnie ominęły. Jednak w wieku ośmiu lat nie mogłam już udawać, że książki nie są moją pasją – w rzeczywistości były moim największym zainteresowaniem. Kiedy zabrakło mi książek do czytania, zaczęłam pisać swoje własne historie. Jeśli nie miałam niczego do pisania, wymyślałam opowieści i sama je odgrywałam. Podobała mi się każda rola i nigdy się nie nudziłam.

Mając jedenaście lat, zaczęłam naukę w szkole Spence w Manhattanie, gdzie nauczyciele byli bardzo wspierający w kwestii mojego czytania i pisania. Jeden z nich zachęcił mnie do czytania F. Scotta Fitzgeralda, inny wprowadził w świat realizmu magicznego, a jeszcze inny przekonywał, że Ernest Hemingway oferuje więcej niż tylko lekcje łowienia ryb – miał rację. Kolejny nauczyciel pozwolił mi napisać kontynuację jednej z moich ulubionych powieści i uznać to za szkolny projekt, choć i tak zrobiłabym to dla przyjemności.

Po Spence trafiłam do Barnard College, gdzie ponownie spotkałam inspirujących nauczycieli. Jeden z nich polecił mi lekturę Joan Didion, za co jestem mu bardzo wdzięczna, a inny twierdził, że Hemingway to tylko lekcje wędkowania – często się z nim o to kłóciłam. Po ukończeniu studiów podjęłam pracę w biurze, nosząc eleganckie ubrania i wysokie obcasy. Początkowo miałam pisać po godzinach, ale z czasem zupełnie przestałam. Przez ponad rok jedynie sporadycznie pisałam w swoim dzienniku, co było dla mnie dziwne.

Gdy zaczęłam nową pracę w wieku 24 lat, otoczeni mnie pasjonujący ludzie, którzy ponownie obudzili we mnie tęsknotę za pisaniem. Wkrótce znów zaczęłam tworzyć historie dla samej radości tworzenia, aż w końcu powstała książka "The Beautiful Between". Choć nie piszę codziennie, wciąż wracam do tej pasji, przypominając sobie, jaką przyjemność mi daje. W moim doświadczeniu pisanie najlepiej wychodzi wtedy, gdy robi się to dla czystej przyjemności.