Antyutopia w literaturze Młodej Polski

Antyutopia to koncepcja przedstawiająca najgorsze możliwe społeczeństwo, które jest przeciwieństwem utopijnych wizji ładu. Dzieła antyutopijne pisarzy młodopolskich, takich jak Jan Lemański, Karol Irzykowski czy Jerzy Żuławski, stanowią odzwierciedlenie ich czasów, wychwytując destrukcyjne tendencje społeczności. Lemański posługuje się bajkową przypowieścią, by satyrycznie piętnować niesprawiedliwość, Irzykowski brukuje farsą drogę do zrozumienia zagrożeń, jakie niesie rząd dyktatorski, a Żuławski, będąc mistrzem science fiction, maluje pesymistyczną wizję przyszłości zdominowanej przez konsumpcjonizm i ideę ucieczki na Księżyc w poszukiwaniu lepszej egzystencji. Najnowsze wydanie monografii o antyutopiach młodopolskich wzbogacone jest o nowe rozdziały, które analizują katastrofizm, anarchizm, stanowiska liberalno-demokratyczne, antyutopie międzywojenne oraz współczesną myśl polityczną. Na tym tle antyutopie pokazują swą wartość jako narzędzie diagnozy zbiorowych emocji, które odzywają się współcześnie, zmuszając do refleksji nad zagrożeniami dla wolności i przyszłością naszej cywilizacji.