Między Luksemburgami, Wittelsbachami a Polską

Zagadnienie Pomorza zawsze odgrywało istotną rolę w historii Polski, choć często nie doceniano jego wpływu na politykę kraju. Bliskość morza stanowiła fundament dla niezależności gospodarczej i handlowej wobec sąsiadów, co przyciągało uwagę polskich książąt od najdawniejszych czasów. Starcia o Pomorze, prowadzone przez pierwszych Piastów, były motywowane głównie polityką i chęcią przyłączenia do państwa blisko spokrewnionego plemienia Pomorzan, a także umocnieniem potęgi terytorialnej. Dla władców takich jak Mieszko I, Bolesław Chrobry czy Bolesław Krzywousty, były to przede wszystkim działania polityczne mające na celu państwowe budowanie i zabezpieczenie granic. Wówczas handel w Polsce nie był na tyle rozwinięty, aby istniała presja na dostęp do morza z powodów czysto gospodarczych. Dlatego choć niektórzy władcy dążyli do kontrolowania Pomorza, ich motywacje opierały się bardziej na osobistych ambicjach i politycznej intuicji niż na potrzebach ekonomicznych. Stanisław Nowogrodzki, polski historyk okresu międzywojennego, był absolwentem Uniwersytetu Jagiellońskiego i działaczem Stronnictwa Narodowego. Podczas niemieckiej okupacji działał w ruchu oporu, a jego życie zakończyło się tragicznie w obozie koncentracyjnym w Mauthausen. Jego prace obejmują m.in. "Między Luksemburgami, Wittelsbachami a Polską", "Rządy Zygmunta Jagiellończyka na Śląsku i w Łużycach", "Polityka Kazimierza Wielkiego wobec północnego handlu Polski" oraz "Zabór Śląska w XIV wieku".