Stan książek
Nasze książki są dokładnie sprawdzone i jasno określamy stan każdej z nich.
Nowa
Książka nowa.
Używany - jak nowa
Niezauważalne lub prawie niezauważalne ślady używania. Książkę ciężko odróżnić od nowej pozycji.
Używany - dobry
Normalne ślady używania wynikające z kartkowania podczas czytania, brak większych uszkodzeń lub zagięć.
Używany - widoczne ślady użytkowania
zagięte rogi, przyniszczona okładka, książka posiada wszystkie strony.
Instrukcje przemijania
Masz tę lub inne książki?
Sprzedaj je u nas
Ireneusz Kaczmarczyk, w jednym ze swoich wierszy, porusza temat swojego wewnętrznego świata, pisząc: „moje duchy są łagodne/i bardzo cierpliwe/(…) układają się w duszę”. Jego twórczość poetycka przenika autorefleksja, czasem nosi znamiona filozofii, a w innych momentach sprawia wrażenie dotkniętej wymiarem religijnym. Kaczmarczyk z kunsztem łączy retrospekcje z momentami zdziwienia, co ujawnia się w wersach opisujących, jak prozaiczne wydarzenia splatają na nowo przerwane nici historii czy w refleksjach nad przeszłością, gdzie „chciałem nowego życia/odzyskałem stare”. Jego wiersze często odwołują się do codzienności, jak w obrazach „wiersze zbierane w ciemności/świecą” oraz „zrobię kolacje i posiedzimy razem”. Dla odbiorcy stają się one formą „instrukcji przemijania”, zgodnie z inspiracją samego tytułu. Ireneusz Kaczmarczyk jest także autorem takich zbiorów, jak „Przystanki” (1986), „Prosto w życie” (1993), „Najbliżej do światła” (1995), „Dwa światy” (1996), „Cisza stroiła się sama” (1999) oraz „Słowa przychodzą później” (2004).
Wybierz stan zużycia:
WIĘCEJ O SKALI
Ireneusz Kaczmarczyk, w jednym ze swoich wierszy, porusza temat swojego wewnętrznego świata, pisząc: „moje duchy są łagodne/i bardzo cierpliwe/(…) układają się w duszę”. Jego twórczość poetycka przenika autorefleksja, czasem nosi znamiona filozofii, a w innych momentach sprawia wrażenie dotkniętej wymiarem religijnym. Kaczmarczyk z kunsztem łączy retrospekcje z momentami zdziwienia, co ujawnia się w wersach opisujących, jak prozaiczne wydarzenia splatają na nowo przerwane nici historii czy w refleksjach nad przeszłością, gdzie „chciałem nowego życia/odzyskałem stare”. Jego wiersze często odwołują się do codzienności, jak w obrazach „wiersze zbierane w ciemności/świecą” oraz „zrobię kolacje i posiedzimy razem”. Dla odbiorcy stają się one formą „instrukcji przemijania”, zgodnie z inspiracją samego tytułu. Ireneusz Kaczmarczyk jest także autorem takich zbiorów, jak „Przystanki” (1986), „Prosto w życie” (1993), „Najbliżej do światła” (1995), „Dwa światy” (1996), „Cisza stroiła się sama” (1999) oraz „Słowa przychodzą później” (2004).
