Gugara

"Gugara" to książka, która przenosi czytelnika do syberyjskiej wioski, gdzie cisza jest czymś naturalnym, a nawet dźwięk dzwonka na szyi renifera niesie się daleko w przestrzeń. W tej niewielkiej społeczności, w brezentowym namiocie, zawsze płonie małe ognisko. Tatiana, która od czasu do czasu wygrywa w warcaby, dostrzega pewien urok w tej codzienności, podczas gdy jej mąż, Dmitrij, rozmyśla o niecodziennych rzeczach, takich jak kosmici czy Spartanie, paląc papierosy i przywołując pamięć dziadka pochowanego w koronie drzewa. Ich syn Maksim dopiero zaczyna swoją przygodę z papierosami. Sułtan, stary wilczur, również jest częścią tej niezwykłej rodziny, która nie dostrzega duchów, być może zajętych czytaniem mglistego pisma przybysza. "Gugara" autorstwa Andrzeja Dybczaka to reportaż z życia ewenkijskich pasterzy reniferów, mieszkających na wschód od środkowego biegu Jeniseju. Opowieść skupia się na momencie, gdy Tatiana i Dmitrij postanawiają udać się na jesienną przerwę do wsi Tutonczany. Gdy docierają na miejsce, Tatiana, pomimo zaniedbanego wyglądu osady, pełnej szop, pleśni i zgnilizny, widzi w niej piękno. To miejsce opisane jest jako pełne alkoholowej histerii, przemocy i depresji, stanowiące mroczne jądro ciemności. Zamiast typowej opowieści o spotkaniu z obcym, "Gugara" oferuje poruszającą narrację antropologiczną, która przechodzi w porywającą prozę. Narrator nierozłącznie towarzyszy czytelnikowi, dzieląc się swoimi przygodami, a jednocześnie pozwala przemawiać ludziom, obrazom i wydarzeniom, pozostając w tle. Andrzej Stasiuk zauważa, że to historia o głębokim zrozumieniu miejsca i osób, o czym opowiada w tej emocjonalnej książce.