Czarna jaskółka 2. Seria Góralka i mafioso. Tom 5

Z twórczością Liliany Więcek miałam okazję spotkać się już wielokrotnie i niemal zawsze były to bardzo udane czytelnicze przygody. Do tej pory moją ulubioną serią pozostaje „Góralka i mafioso”, do której wciąż mam ogromny sentyment.
Tym razem jednak nie poczułam tego samego klimatu. Myślę, że duży wpływ miał na to długi odstęp czasu pomiędzy kolejnymi częściami serii. Wiele wydarzeń i szczegółów zdążyło zatrzeć się w mojej pamięci, przez co trudniej było mi ponownie wejść w historię i w pełni zaangażować się w losy bohaterów.
Nie bez znaczenia jest również fakt, że znacznie bardziej polubiłam Majkę i Michela. Ich historia była mi bliższa, a sami bohaterowie wzbudzali więcej sympatii. Początek „Czarnej Jaskółki 2” wywołał na mojej twarzy uśmiech i sprawił, że z przyjemnością wróciłam do świata wykreowanego przez autorkę. Jednak z każdą kolejną stroną coraz bardziej poznawałam Jacka i muszę przyznać, że moja sympatia do tej postaci systematycznie malała.
Autorka po raz kolejny stworzyła historię pełną emocji, trudnych wyborów i bohaterów dalekich od ideału. To właśnie ich wady, błędy i moralnie wątpliwe decyzje sprawiają, że książka wywołuje skrajne emocje. Nie zawsze trzeba lubić bohatera, by z zainteresowaniem śledzić jego losy — a Jacek jest tego najlepszym przykładem.
„Czarna Jaskółka 2” to powieść, która pokazuje, jak cienka bywa granica między dobrem a złem oraz jak łatwo człowiek może zatracić się we własnych pragnieniach i wyborach. Choć nie jest to moja ulubiona historia autorki, nadal uważam ją za książkę wartą uwagi, szczególnie dla czytelników, którzy lubią bohaterów niejednoznacznych i relacje dalekie od cukierkowego ideału.