Ciało ze szkła. Historia hipochondrii

Każdy, kto kiedykolwiek doświadczył nietypowych objawów, takich jak ból w klatce piersiowej czy zmiana na skórze, zna uczucie paniki, jakie budzi w nas przeszukiwanie internetu w poszukiwaniu diagnozy. Nawet uspokajające słowa lekarza nie zawsze wystarczą, by rozwiać te obawy. Caroline Crampton dokładnie wie, o czym mowa. W wieku siedemnastu lat zdiagnozowano u niej rzadką chorobę nowotworową krwi, co choć udało się skutecznie wyleczyć, pozostawiło trwały lęk przed jej powrotem. W swojej książce przygląda się fascynującej historii hipochondrii, której ofiarami byli królowie, artyści, a także intelektualiści jak Immanuel Kant czy Karol Darwin. Crampton przywołuje dawne przekonania, które łączyły to schorzenie z problemami trawiennymi, oraz późniejsze podejścia psychiatryczne skupiające się na stanach lękowych. "Ciało ze szkła" to nie tylko opowieść o medycynie, lecz także refleksja nad ludzką kruchością i strachem przed śmiercią. Autorka podkreśla, że osoby napiętnowane lękiem o zdrowie lepiej rozumieją subtelne połączenia między umysłem a ciałem. Pytanie jednak pozostaje, czy rzeczywiście można te dwa aspekty oddzielić. Książka jest uznawana za "poetycką i osobistą", jak zauważa "Kirkus Review", oferując wgląd w nieustannie obecny w historii stan psychiczny. "The New York Times" docenia przedstawienie hipochondryków z różnych okresów historycznych, a "The Guardian" skupia się na osobistym kontekście i refleksji nad zdrowiem, które autorka nakreśla, mając własne doświadczenia z chorobą. Jest to opis nie tylko samej hipochondrii, ale także jej kulturalnych śladów, które sięgają literatury i filmów, co zauważa Sara Polsky z "The Brooklyn Rail". Z kolei "The Times Literary Supplement" docenia formę książki, łączącą wspomnienia z analizą kulturową i historyczną, stawiając ją jako próbę odgraniczenia tego złożonego zagadnienia psychicznego.