Beverly

Kiedy pierwszy raz przeglądałem tę książkę, wyglądała jak zbiór opowiadań. Potem zacząłem czytać i zdałem sobie sprawę, że to wszystko jest połączone  przez jedną postać.

Mimo to, czyta się to bardziej jak zbiór opowiadań niż pojedynczą narrację, mimo powracających postaci. Dwie najbardziej pamiętne historie przedstawiają Carę i jej zaniepokojonego młodszego brata, Tylera. Gdy pojawiają się po raz pierwszy, zdajemy sobie sprawę, że Tyler to poważnie popaprany dzieciak, zwłaszcza gdy widzimy jego halucynacje. Nick Drnaso nagle i błyskotliwie pokazuje Tylera jako dorosłego, a poprzednia historia była snem lub wspomnieniem i jest jeszcze bardziej szokujące, gdy zdajesz sobie sprawę, że przemoc, którą widzi, może być jego dziełem w późniejszym życiu. W drugim opowiadaniu, widzimy Tylera w średnim wieku, który ma nie mniejsze problemy. Jego spacer nocnymi ulicami w kominiarce jest wystarczająco przerażający.

Najbardziej w opowiadaniu Drnaso podoba mi się to, jak bardzo jest ono subtelne. Nie ma tu natrętnego narratora, nigdy nie karmi czytelnika łyżką historii, a moje powyższe wrażenia inny czytelnik mógłby zinterpretować zupełnie inaczej. To zadziwiające, że jest tak młody i tworzy tak wyrafinowane komiksy.

Żadna z historii nie była zła, ale niektóre były mniej wciągające. The Grassy Knoll jest może zbyt niedopowiedziane, choć Sal był zabawny, a Pudding, o dwóch byłych przyjaciołach z liceum, którzy się rozeszli, był meandryczny i trochę nudny. Nawet wtedy, są aspekty, które doceniłem, jak niezręczność i dynamika relacji, które Drnaso uchwycił tak namacalnie z języka ciała bohaterów i dialogu.

Virgin Mary było naprawdę dobre, pokazując politykę małego miasteczka, gdy nastolatka twierdzi, że została zaatakowana przez mężczyznę z Bliskiego Wschodu - ale czy mówi prawdę? Styl wizualny Drnaso jest bardzo łagodny - dużo atrakcyjnych, jasnych kolorów, okrągłe postacie, malownicze scenerie - dlatego szczególnie razi widok ostrych linii policyjnego szkicu napastnika Mary.

Drnaso lubi mieć duże strony pełne szczegółowych paneli i dużo tekstu, który może wyglądać uciążliwie, ale jego pisanie jest tak silne, że doskonale się uzupełniają. Uwielbiam to, że jego postacie wyglądają jak te, które można zobaczyć w przewodnikach bezpieczeństwa w samolotach - to tylko dodaje kolejną warstwę szoku do wywrotowości jego historii.

Fani Drnaso, którzy sięgnęli po "Sabrinę", nie będą zawiedzeni tą wcześniejszą książką i myślę, że spodoba się ona również każdemu, kto szuka opowieści o zniewalających codziennych dramatach. "Beverly" to jakże imponujący nowy talent Nicka Drnaso! 

"Beverly" to zbiór krótkich historii - autorstwa uznanego już rysownika. "Beverly" to  także daleka, południowo-zachodnia dzielnica Chicago, w większości biała. Mam tendencję do myślenia o niej jako o przedmieściu Chicago, ale technicznie jest w Chicago. Jest to również imię jednej z postaci kobiecych w opowiadaniu, ale myślę, że główny cel pracy wpisuje się w tradycję Todda Solondza, Chrisa Ware'a, Davida Byrne'a czy American Beauty. Podmiejski strach, nihilizm, alienacja, rozpacz, odrobina czarnego humoru. Co nowego ma nam do powiedzenia o przedmieściach? Nie będę streszczał poszczególnych wątków zebranych opowiadań, ale powiem, że jeśli kochacie horror społeczny, to właśnie tutaj możecie mieć jego ogromną hałdę, z wisienką na torcie, osadzoną w czymś, co mogę nazwać tylko ironicznym, opartym na czarnym humorze, różu i pudrowym błękicie pasteli, uporządkowanym, prostym rysunku linii i solidnym, pewnym rysowaniu. Mamy opowieść o parze ciągnącej swoje przerażone dzieci do miejsca, w którym się zaręczyli, chłopiec w swoim cichym szale snuje brutalne mordercze fantazje. To przyszły morderca; widzimy to. Mamy imprezę zorganizowaną przez Pudding, głęboko otyłą kobietę, która zaprasza przyjaciółkę, z którą kiedyś eksperymentowała seksualnie. Mamy rasizm, przypadkową przemoc, ogromnych ludzi zamienionych w potwory i znajomą historię sfingowanego porwania, za które winę ponosi Arab.

Wszystko to jest trochę niepokojące, a może czasami czarno humorystyczne, wszyscy biali ludzie o pastelowych twarzach, którzy nigdy się nie uśmiechają i nienawidzą siebie nawzajem. To Blue Velvet, tajemnice, o których nikt nie mówi, trzymane pod różową okleiną z tafty. Ale czy to wszystko to tylko klisze? Czy to tylko wizja białego zniechęconego nihilisty na temat obecnej imprezy, na którą, dzięki Bogu, nie został zaproszony, ale musiał znosić dorastanie? W końcu uznaję to za naprawdę wnikliwe i przerażające. Żyjemy w przerażających czasach.

Dochodzi do mnie, że w Beverly prawie wszyscy są wspaniali i cudowni. Czy to jest wina artystyczna? Może być, ale nie sądzę. W porównaniu z autorką Downers Grove  Drnaso tworzy znacznie bardziej złożony świat z bardziej realnymi postaciami. To prawda, większość z nich jest straszna, ale niektórzy są też ofiarami i budzą sympatię. A komiks jest po prostu znakomity.