Aberracje

Czy można opowiedzieć tę samą historię w dwóch różnych rzeczywistościach równoległych? Czy jej zakończenie w obu wymiarach będzie identyczne, czy też zupełnie odmienne? Czy możemy wpłynąć na rozwój wydarzeń i ich konsekwencje? Na naszą obecność tu i teraz? A może nad wszystkim czuwa kosmos, wszechświat czy Bóg – i jeśli Bóg, to który z nich? Może jednak to miłość jest siłą napędową świata: chwilowa, niespełniona, cielesna, platoniczna, czy wręcz szalona...?Jedna z postaci występujących w opowiadaniach zebranych w „Aberracje” wyraziła swoje zafascynowanie twórczością autora, mówiąc: „Jest tak ciekawe, że przeczytałabym to jeszcze raz...”. Podkreśliła klarowność języka, sugestywność opisów oraz umiejętność autora do celnego pointowania poszczególnych scen i fragmentów. Uważała, że autor nie przekracza granic dobrego smaku zarówno w sferze obyczajowej, jak i wartości chrześcijańskich. Jej zdaniem teksty nie naruszają niczyich uczuć religijnych. Zawodowe doświadczenie w historii sztuki i malarstwie doprowadziło ją do porównania prozy autora z technikami światłocienia stosowanymi przez Valdemarkusa. Szczególną pochwałę zyskały także wiersze wplecione w jedno z obszerniejszych opowiadań, które bohaterka uznała za mikropowieść. W swojej recenzji wspomniała również o pomysłowości, wyważonym humorze i magnetyzmie opowiadań, które przyciągają uwagę czytelnika od pierwszej do ostatniej strony.