Układ Róż. Wydanie specjalne

O kurczę, spodziewałam się słodkiej historii o rywalizacji o rękę księcia, trochę w stylu Rywalek, a dostałam całkiem mroczną opowieść. Momentami klimatem przypominała mi nawet Alicję w Krainie Czarów, tylko w znacznie bardziej niepokojącym wydaniu.

Owszem, książka miała kilka niedociągnięć, ale mimo wszystko bardzo mnie wciągnęła. Sam pomysł układów był niezwykle interesujący, zwłaszcza fakt, że królowa zawsze zabiera coś w zamian. Nie spodziewałam się jednak, że cena będzie aż tak brutalna: utrata palców czy paznokci robiła naprawdę mocne wrażenie. Cała historia jest dość mroczna, szczególnie za każdym razem, gdy na scenie pojawia się królowa i jej okrutne lekcje.

Przejdźmy jednak do chłopców.

Emmette. Ojej, jaki to słodziak. Tak bardzo samotny, tak bardzo spragniony miłości. Najbardziej podobało mi się to, że nie bał się okazywać słabości. Momenty, w których płakał czy odsłaniał swoje emocje, sprawiały, że od razu chciało się go przytulić.

A Brem? Ty mendo! Miałam cię za takiego uroczego misia, a okazało się, że zostałam koncertowo oszukana.

Za to sceny między Emmettem a Ivy były naprawdę świetne i zdecydowanie należały do moich ulubionych momentów w książce.

Jedynym elementem, którego mi zabrakło, było lepsze poznanie bohaterów. Miałam wrażenie, że tak naprawdę nie wiem, jakie są poszczególne postacie. Szczególnie dotyczyło to Ivy i większości dziewczyn. Bardzo podobał mi się natomiast zabieg pokazania historii każdej z nich z własnej perspektywy, bo dzięki temu można było lepiej zrozumieć ich motywacje.

A końcówka? Kompletnie mnie rozwaliła.